Ana Sayfa arrow Şiirlerle Menkîbeler arrow Bana Kim Yardım Eder
Bana Kim Yardım Eder PDF Yazdır E-posta

(En yakın akrabânı dâvet eyle hak dîne!)

Diye vahiy gelince “Allahın Habîbi”ne,

 

Toplayıp, teblîğ etti dînini onlara hep.

Yine îtiraz etti amcası “Ebû Leheb”.

 

Hemen ayağa kalkıp, dedi ki hâzirûna:

(Daha önce davranıp, mâni olun siz buna.

 

Onun dediklerini kabûl eder iseniz,

Zillet ve hakârete uğrarsınız hepiniz.)

 

O Server’in halası “Âtike Hâtun” ise,

Dedi: (Böyle konuşmak, yakışır mı hiç bize?

 

Kardeşimin oğlunun bu dîni elbette hak.

Bize lâyık değildir Onu yalnız bırakmak.

 

Bugün bütün âlimler diyor ki ittifakla:

"Kureyş’ten bir Peygamber gelecektir mutlaka.

 

Hem de Abdülmuttalip soyundan gelecektir."

O Resûl işte budur, sözü hak ve gerçektir.)

 

Bu sözlere mukâbil, yine de “Ebû Leheb”,

Çirkin konuşmasına devam edip durdu hep.

 

O zaman “Ebû Tâlip”, fenâ gadaplanarak,

Hemen Ebû Leheb’e bağırdı ki: (Ey korkak!

 

Ne için yeğenime edersin muhâlefet?

Sağ oldukça, biz Onun yardımcısıyız elbet.)

 

Sonra, Resûlullaha döndürerek yüzünü,

Gâyet ferahlandırdı Allahın Resûlünü.

 

Dedi ki: (Ey yeğenim, insanları Rabbine,

Çağıracağın zaman, haber ver bize yine.

 

Silâhlanıp, seninle hep birlikte gelelim.

Seni, düşman şerrinden muhâfaza edelim.)

 

Sonra “Resûl-i ekrem”, devamla sözlerine,

Dedi: (Dâvet ederim sizi islâm dînine.

 

Ben sizi, dilde kolay, mîzânda ağır basan,

Şu iki kelimeye çağırıyorum şu an.

 

Lâ ilâhe illallah Muhammedün Resûlullah”.

Buna inanırsanız, bulursunuz tam felâh.

 

Yâni Allahtan başka bir ilâh yoktur daha.

Ben dahî, o Allahın Resûlüyüm kullara.

 

Rabbim, bana melekle göndererek bir âyet,

Buyurdu: “Akrabânı hak dîne eyle dâvet

 

Benim bu dâvetimi hanginiz kabûl eder?

Ve hanginiz bu yolda, bana hep yardım eyler?)

 

Üç defâ tekrâr etti Resûl bu teklîfini.

Kimse cevap olarak çıkarmadı sesini.

 

Yalnız her defâsında, bir kimse kalkıyordu.

(İnandım, her yardıma ben hazırım!) diyordu.

 

Hazreti Alî” idi bu şerefe kavuşan.

Hem henüz çocuk olup, “On” yaşındaydı o an.

 

Üçüncüde kalkarak, dedi: (Yâ Resûlallah!

Senin nübüvvetine inanıyorum vallah.

 

Gerçi yaşça, bunların en küçüğü isem de,

Sana yardım ederim, her zaman ve her yerde.)

 

Peygamber Efendimiz, tuttu Onun elinden.

Diğerleri, hayretle dağıldılar evinden.

 
< Önceki   Sonraki >