Ana Sayfa arrow Şiirlerle Menkîbeler arrow Allah'ın Emri İle
Allah'ın Emri İle PDF Yazdır E-posta

Nihâyet Ebû Tâlip ve sâir akrabâlar,

Hazırlıkları yapıp, yola revân oldular.

 

Hazreti Hatîce”nin dâveti üzerine,

Gittiler hep birlikte Onun dünürlüğüne.

 

Hazreti Hatîce” de, hânesinin içini,

Donatıp, çağırdı hep cümle hizmetçisini.

 

Bu muazzam ni’metin şükrânesi olarak,

Bütün zînetlerini onlara etti infak.

 

Ve yine “O Server”in şeref ve hürmetine,

Kavuşturdu onları tek tek hürriyetine.

 

Az sonra “Ebû Tâlip” ve yanında dünürler.

Hazreti Hatîcenin hânesine geldiler.

 

Evvelâ Ebû Tâlip, izinle girdi söze.

Dedi ki: (Ey cemâat, hamd olsun Rabbimize.

 

Ki bizi, evlâdından kıldı Halîlullahın.

Ve yine muhâfızı eyledi Beytullahın.

 

Âlemin secdegâhı olan bu “Kudsî ev”i,

Bize müyesser kıldı muhâfaza etmeyi.

 

Mâlûmunuz, benim bir "Yeğenim" vardır ki hem,

Onun fazîletine, şâhittir cümle âlem.

 

Kureyş’ten her kim ile kıyaslanırsa şâyet,

Hepsinden, her bakımdan üstün gelir O elbet.

 

Kureyş’ten en şerefli, en üstün kimse Odur.

Onun fazîletleri sizce dahî mâlûmdur.

 

Gerçi malı, parası az’sa da bu aralar,

Lâkin böyle şeylere olunmaz ki îtibâr.

 

Çünkü bu dünyâlıklar, bir “Gölge” gibidirler.

Elden ele dolaşıp, sonra gidiverirler.

 

Bu mübârek yeğenim, Allahın emri ile,

Kızınız “Hatîce”yi istiyor helâlliğe.

 

Bilin ki, Onun şânı yüksek olsa gerektir.

Şimdi istediğiniz "Mehir" miktârı nedir?)

 

Ebû Tâlip’ten sonra, “Varaka bin Nevfel” de,

Onu tasdîk edici konuşma yaptı hem de.

 

Sonra da, Hatîce’nin amcası “Amr bin Esed”,

Söz alıp arz etti ki: (Kabûl ettik biz elbet.

 

Yeğenim Hatîce binti Hüveylid’i ben dahî,

Verdim hem Muhammed bin Abdullah’a Vallahi.)

 

Mehir, bir rivâyette “Yirmi deve” idi hem.

Bir rivâyette ise, gümüştü “Beşyüz dirhem”.

 

O gün “Peygamberimiz” ve “Hazreti Hatîce”,

Nikâhları kıyılıp, evlendiler böylece.

 

Ve o gün Ebû Tâlip, deve kesip bir adet,

Düğün için, herkese verdi büyük ziyâfet.

 

Hatîce vâlidemiz, bütün mâl-ü mülkünü,

Hemen Resûlullaha hibe etti o günü.

 

Ve dedi ki: (Bu mallar, benim değil, hep senin.

Çekme maîşet için minnetini kimsenin.

 

Bu günden îtibaren, ben de sana muhtâcım.

Sensin benim herşeyim, sensin benim baş tâcım.)

 

Resûlullah, Onunla evlendi böylece ilk.

Ve tâm “Yirmibeş sene” sürmüştü bu evlilik.

 

Hatîce vâlidemiz hem oldukça hayâtta,

Başka bir kadın ile hiç evlenmedi hattâ.

 
< Önceki   Sonraki >